Igłoterapia – jej rodzaje i cele w postępowaniu fizjoterapeutycznym
Od wieków wykorzystuje się igły w terapii różnych schorzeń. Współcześnie najpopularniejsze odmiany igłoterapii to suche igłowanie i przezskórna elektroliza EPTE. Celem igłoterapii w postępowaniu fizjoterapeutycznym jest nie tylko redukcja bólu, ale także przywrócenie prawidłowej funkcji mięśni, poprawa zakresu ruchu oraz wsparcie procesów gojenia tkanek. Wyjaśniamy, czym wyróżniają się współczesne odmiany igłoterapii i jakie jest ich zastosowanie.
Spis treści
Igłoterapia w rehabilitacji
Igłoterapia to pojęcie opisujące użycie cienkich igieł do leczenia dolegliwości bólowych i różnych dysfunkcji układu mięśniowo-szkieletowego. Początki tej terapii sięgają starożytnej medycyny chińskiej, a najbardziej znane wykorzystanie igieł to akupunktura. W przypadku akupunktury igły umieszcza się w określonych punktach na ciele, aby regulować przepływ energii Qi i pobudzać procesy odpowiedzialne za samoleczenie organizmu.
Obecnie igły przeżywają renesans i fizjoterapeuci wykorzystują je w różnych przypadkach:
- do leczenia bólu mięśniowo-powięziowego,
- w urazach sportowych,
- do redukcji napięć i przykurczów mięśniowych,
- do wspomagania regeneracji.
Rodzaje igłoterapii
Obecnie nazwa igłoterapia kojarzy się przede wszystkim z suchym igłowaniem, jednak istnieje także druga odmiana: przezskórna elektroliza EPTE. Ta terapia nie jest jeszcze tak popularna jak igłowanie na sucho, ale warto zwrócić na nią uwagę, ponieważ przezskórna elektroliza jest bardzo obiecującą terapią m.in. w przypadku tendinopatii.
Suche igłowanie
To stosunkowo nowa metoda, a jej nazwa odnosi się do użycia igieł bez żadnej substancji, stąd „suche” igłowanie. Technika stosowana głównie przez fizjoterapeutów, którzy ukończyli certyfikowane szkolenie.
Cienkie igły wprowadza się w tzw. punkty spustowe mięśniowo-powięziowe, łagodząc dolegliwości bólowe, zmniejszając napięcie i zwiększając miejscowy przepływ krwi. Punkty spustowe na przebiegu pasm mięśniowo-powięziowych to punkty większej wrażliwości, które dają objawy bólowe i napięciowe, miejscowo oraz promieniując do innych struktur w ciele.
Zabieg stosuje się najczęściej jako uzupełnienie głównych terapii, którymi są terapia manualna i ćwiczenia. Suche igłowanie zazwyczaj nie powoduje dużych dolegliwości bólowych, odczuwalne są lekkie ukłucia i krótkotrwałe drżenia mięśni. Czasem występują siniaki w miejscu wkłucia i niewielka bolesność.
Suche igłowanie stosuje się w przypadku:
- przewlekłego bólu mięśniowo-powięziowego,
- bólu kręgosłupa, spowodowanego napięciami mięśniowymi,
- napięcia i przykurczy mięśniowych,
- przeciążeń i kontuzji sportowych,
- ograniczenia ruchomości stawów,
- leczenia blizn i zrostów,
- neuropatii,
- napięciowych bólów głowy.
Przezskórna elektroliza EPTE
Przezskórna elektroliza EPTE to zabieg z użyciem igieł i aparatu, emitującego prąd stały. Aby móc przeprowadzać ten zabieg, należy odbyć certyfikowany kurs.
Mikroigły wprowadza się w tkankę zmienioną chorobowo, a następnie poprzez igłę do ciała prowadzi modulowany prąd galwaniczny o małym natężeniu. Bodziec dociera bezpośrednio do uszkodzonej tkanki i stymuluje regenerację, poprzez wytworzenie kontrolowanego stanu zapalnego.
-
8200.00 złAparat do elektrolizy przezskórnej EPTE® -
23500.00 złEPTE BiPolar System -
55.00 złIgły do przezskórnej elektrolizy EPTE® o długości 30 mm (100 szt.)
Zastosowanie przezskórnej elektrolizy skraca czas regeneracji ścięgien i mięśni, stymuluje proces gojenia i produkcji kolagenu typu I oraz działa przeciwbólowo.
Przezskórną elektrolizę przeprowadza się w przypadku:
- tendinopatii, czyli przewlekłego zapalenia ścięgien,
- uszkodzeń i przeciążeń mięśni,
- bólów mięśniowo-powięziowych,
- obrzęków pourazowych,
- blizn i zrostów,
- uszkodzeń nerwów.
Przeciwwskazania do igłoterapii
Zabiegu z użyciem igieł nie stosuje się u pacjentów:
- z aktywną chorobą nowotworową
- ze stanem zapalnym, infekcją skóry lub ranami w miejscu wkłucia, aby nie powodować zakażenia,
- z zaburzoną krzepliwością krwi, w związku z dużym ryzykiem krwawienia i powstawania siniaków,
- uczulonych na substancje użyte do produkcji igieł, np. nikiel,
- w ciąży, gdyż opracowanie niektórych punktów może powodować skurcze macicy,
- z padaczką, ponieważ istnieje ryzyko wywołania ataku,
- z cukrzycą ze względu na ryzyko słabszego gojenia się tkanek i powstania infekcji,
- którzy wykazują lęk przed igłami.
Przeczytaj też:
