Wapniejące zapalenie ścięgien barku – przyczyny, objawy i leczenie

Wapniejące zapalenie ścięgien stawu barkowego to schorzenie, które bardzo często uniemożliwia codzienne funkcjonowanie. Co gorsza, jego etiologia nie jest w pełni znana, a towarzyszące mu objawy mogą pojawić się nawet z dnia na dzień. Czym jest wapniejące zapalenie ścięgien barku? Jakie są przyczyny jego powstawania i towarzyszące mu objawy? Jak wygląda diagnostyka i leczenie? Odpowiedzi na te pytania znajdują się w naszym artykule.

Czym jest wapniejące zapalenie ścięgien stawu barkowego i jak powstaje?

Wapniejące zapalenie ścięgien barku jest schorzeniem polegającym na odkładaniu się złogów wapnia (dokładnie kryształów hydroksyapatytu wapnia) w strukturze ścięgien barku i najczęściej dotyczy ono mięśni, wchodzących w skład stożka rotatorów (głównie mięśnia nadgrzebieniowego i podgrzebieniowego).

Proces samego odkładania się soli wapnia może być długotrwały, natomiast objawy towarzyszące zwapnieniu, np. silny ból, obrzęk, ograniczenie ruchomości, często pojawiają się nagle, uniemożliwiając pacjentowi wykonywanie nawet najprostszych czynności dnia codziennego.

Wapniejące zapalenie ścięgien barku – przyczyny

Etiologia wapniejącego zapalenia ścięgien stawu barkowego jest bardzo złożona i nie została w pełni poznana.

Do czynników sprzyjających powstawaniu tego schorzenia zalicza się przede wszystkim:

• zaburzenia metaboliczne, mające wpływ na gromadzenie się i odkładanie złogów wapnia w tkankach, np. choroby tarczycy, cukrzyca,
• zaburzenia krążenia (mikrokrążenia), które prowadzą do niedotlenienia w okolicy ścięgien i degeneracji włókien kolagenowych, np. związane z miażdżycą czy stosowaniem używek,
• zmiany hormonalne – może o tym świadczyć statystycznie większa skłonność do zachorowania wśród kobiet niż u mężczyzn (najczęściej w wieku 30-60 lat),
• predyspozycje genetyczne – większe prawdopodobieństwo wystąpienia schorzenia u osób, u których w rodzinie stwierdzono podobne dysfunkcje w obrębie ścięgien,
• czynniki mechaniczne, tj. mikrourazy, wynikające z powtarzających się ruchów.

Objawy wapniejącego zapalenie ścięgien stawu barkowego

Wapniejące zapalenie ścięgien barku objawia się przede wszystkim silnym bólem w okolicy stawu barkowego, najczęściej w jego górno-przedniej części lub w okolicy łopatki. Pacjenci bardzo często skarżą się na ból nocny, uniemożliwiając im spokojny sen lub ból i uczucie zesztywnienia barku rano, zaraz po wstaniu z łóżka.

Dodatkowo schorzenie to objawia się tkliwością, obrzękiem i stanem zapalnym w obrębie stawu oraz bardzo dużym ograniczeniem jego ruchomości. W niektórych przypadkach mogą pojawić się również odgłosy przeskakiwania i trzeszczenia w stawie.

Diagnostyka wapniejącego zapalenia ścięgien barku

Jak rozpoznaje się wapniejące zapalenie ścięgien barku? Podstawą są:

• dokładny wywiad z pacjentem,
• badanie fizykalne (palpacja, testy kliniczne),
• badania obrazowe.

Najczęściej zaleca się pacjentowi wykonanie badania RTG lub USG, w celu uwidocznienia miejsc nagromadzenia się złogów wapnia. W celu poszerzenia diagnostyki i dokładniejszego zlokalizowania zwapnień można również zalecić wykonanie rezonansu magnetycznego.

Leczenie wapniejącego zapalenia ścięgien stawu barkowego

Po zdiagnozowaniu wapniejącego zapalenia ścięgien barku, najczęściej zaleca się zastosowanie leczenia zachowawczego, które ma na celu zmniejszenie dolegliwości bólowych, załagodzenie towarzyszącego obrzęku i stanu zapalnego oraz zwiększenie zakresu ruchomości w stawie.

Na leczenie zachowawcze w przypadku tego schorzenia składają się:

• leczenie farmakologiczne – zastosowanie niesteroidowych leków przeciwzapalnych,
• miejscowe podanie steroidów (ostrzykiwanie) – najczęściej w okolicy kaletki podbarkowej,
• barbotage – wypłukiwanie złogów wapnia przez precyzyjne nakłuwanie zwapniałych ścięgien przy użyciu USG,
• fizjoterapia, której zakres dobiera specjalista.

W skład postępowania fizjoterapeutycznego w przypadku wapniejącego zapalenia ścięgien stawu barkowego najczęściej wchodzi:

• Kinezyterapia, której celem jest zwiększenie ruchomości w stawie, wzmocnienie siły mięśniowej, trening prawidłowych wzorców ruchowych.
• Terapia manualna, by zmniejszyć ból oraz napięcia w obręczy barkowej.
• Podstawowa fizykoterapia: elektroterapia (w tym jonoforeza), krioterapia, laser biostymulacyjny.

Coraz częściej wykorzystywana jest także zaawansowana fizykoterapia w postaci fali uderzeniowej, lasera wysokoenergetycznego i przezskórnej elektrolizy EPTE.

• 
  56500.00 zł
  Aparat do terapii elektromagnetyczną falą uderzeniową PULSWAVE PLUS
  Zobacz w sklepie
• 
  39500.00 zł
  Laser wysokoenergetyczny iLUX SMART 10 W, 810nm + 980nm
  Zobacz w sklepie
• 
  8200.00 zł
  Aparat do elektrolizy przezskórnej EPTE®
  Zobacz w sklepie

Fala uderzeniowa, generowana przez urządzenie, głęboko wnika do tkanki zmienionej chorobowo, powodując rozbijanie nagromadzonych złogów wapnia i wywołanie lokalnego stanu zapalnego, a tym samym przyspieszenie przepływu krwi, produkcji kolagenu i stymulację procesów autonaprawczych w miejscu poddanemu zabiegowi.

Laser wysokoenergetyczny – dzięki zastosowaniu dużej mocy oraz różnych długości fal wiązki laserowej, umożliwia terapie na wielu płaszczyznach, przede wszystkim precyzyjne i natychmiastowe działanie przeciwbólowe, przeciwzapalne i regeneracyjne (biostymulacyjne) już na poziomie komórkowym.

Przezskórna elektroliza EPTE – niezwykle skuteczna metoda, polegająca na wprowadzeniu igły do akupunktury bezpośrednio do uszkodzonego ścięgna (przy pomocy aparatu USG) i zaaplikowaniu prądu galwanicznego, wywołującego proces miejscowej elektrolizy, który stymuluję tkankę do przebudowy.

W przypadku braku poprawy po zastosowaniu leczenia zachowawczego lub zbyt dużym zaawansowaniu zmian, rozważane jest przeprowadzenie zabiegu operacyjnego (artroskopia).