Urazy mięśnia dwugłowego uda – rodzaje, objawy, diagnostyka i leczenie
Naderwanie czy tylko naciągnięcie mięśnia dwugłowego uda? Samodzielnie nie jesteśmy w stanie stwierdzić, co nam się przytrafiło. Kontuzje tego mięśnia mają bardzo podobne objawy, dlatego, żeby potwierdzić rodzaj urazu, konieczna jest wizyta u specjalisty. Z naszego tekstu dowiecie się, czym się różnią najczęstsze urazy mięśnia dwugłowego uda i jak może wyglądać ich leczenie.
Spis treści
Ból mięśnia dwugłowego uda
Mięsień dwugłowy uda znajduje się w tylnej części nogi. Dzięki przechodzeniu przez stawy kolanowy i biodrowy odpowiada za wiele istotnych ruchów, m.in. zginanie kolana, przywodzenie oraz rotowanie uda, pochylenie i unoszenie miednicy.
Ból mięśnia dwugłowego uda może oznaczać kilka różnych urazów – od lekkiego stłuczenia, przez naciągnięcie i naderwanie, aż po najtrudniejsze w leczeniu zerwanie. Wszystkie mają jednak podobne przyczyny.
Objawy i przyczyny urazów mięśnia dwugłowego uda
Stłuczony lub naciągnięty mięsień dwugłowy uda będzie dawał łagodniejsze objawy niż naderwany lub zerwany, ale żadnej z tych kontuzji nie warto ignorować. Co powinno obudzić naszą czujność?
- ból mięśnia dwugłowego uda, czyli zlokalizowany w tylnej części uda – często nagły, kłujący,
- krwiak lub siniak,
- obrzęk,
- zmniejszenie zakresu ruchu nogi,
- tkliwość miejsca urazu i jego wrażliwość na dotyk.
Przyczyny zarówno stłuczenia, jak i zerwania mięśnia dwugłowego uda także bywają podobne. Do najczęstszych należą:
- brak lub zbyt słaba rozgrzewka – nie tylko rozgrzanie, ale i rozciągnięcie mięśnia,
- gwałtowny ruch: wyskok, zmiana kierunku, zatrzymanie,
- przetrenowanie i brak czasu na regenerację lub zbyt duże obciążenie podczas treningu,
- działanie siły zewnętrznej (np. uderzenie, upadek).
Ignorując pierwsze sygnały od organizmu, który alarmuje nas, że mięsień jest przeciążony, narażamy się na poważniejszą kontuzję. Dlatego jeśli daje nam się we znaki mięsień dwugłowy uda, leczenie najlepiej podjąć od razu, bo przy lekkim urazie wystarczą sposoby domowe.
Najpierw jednak wyjaśnijmy, jakie są różnice między poszczególnymi rodzajami kontuzji.
Stłuczenie mięśnia dwugłowego uda
Stłuczenie to uszkodzenie przede wszystkim tkanki podskórnej i naczyń krwionośnych. W przypadku silnego stłuczenia urażona może być także warstwa głęboka mięśni. Tę kontuzję najczęściej powoduje upadek lub uderzenie, zwłaszcza w napięty mięsień, dlatego często zdarza się ona osobom uprawiającym sporty kontaktowe, takie jak piłka nożna, piłka ręczna, sporty walki.
Stłuczenie mięśnia dwugłowego uda utrudnia poruszanie się. Dlatego to po poziomie ograniczenia ruchu w stawie lekarz ocenia stopień urazu: stłuczenie niewielkie, dość ciężkie albo ciężkie.
Naciągnięcie mięśnia dwugłowego uda
Naciągnięcie mięśnia oznacza zerwanie mniej niż 5% jego włókien, co wywołuje stan zapalny. Najczęściej jest spowodowane nagłym ruchem (np. trening bez rozgrzewki) lub przeciążeniem podczas pracy (np. zbyt intensywne ćwiczenia), ale może być także efektem zbyt mocnego rozciągnięcia lub uderzenia w bardzo napięty mięsień.
Jak odróżnić naciągnięty mięsień dwugłowy uda od naderwanego? Podstawową różnicą jest stopień ograniczenia sprawności ruchowej. Po naciągnięciu, choć jest to bardzo bolesne, wciąż jesteśmy w stanie wykonać nawet skomplikowane ruchy, które nie byłyby możliwe z naderwanym mięśniem dwugłowym uda. To jednak bardzo trudne do rozpoznania bez fachowej wiedzy, dlatego ocenę pozostawmy specjalistom.
Naderwanie mięśnia dwugłowego uda
Naderwanie to przerwanie ponad 5% mikrowłókien mięśnia. Tu także mamy do czynienia z bólem, stanem zapalnym i – większym niż przy naciągnięciu – ograniczeniem zakresu ruchu. Zdarza się w podobnych sytuacjach, jednak przy większym obciążeniu mięśnia, czyli np. podczas intensywnego treningu bez rozgrzewki.
Naderwanie mięśnia dwugłowego uda odróżnia od wcześniejszych kontuzji pojawienie się skurczy mięśnia i wgłębienie w uszkodzonym miejscu (najczęściej na styku mięśnia i ścięgna) przy jednoczesnym zgrubieniu wokół urazu.
Zerwanie mięśnia dwugłowego uda
Zerwany mięsień dwugłowy uda oznacza natomiast uszkodzenie wszystkich lub niemal wszystkich włókien, a wraz z nimi naczyń krwionośnych i nerwów. W związku z tym pacjent nie ma kontroli nad mięśniem, czuje bardzo silny ból. Zrywaniu mięśnia zazwyczaj towarzyszy też charakterystyczny dźwięk chrupnięcia lub kliknięcia.
Przyczyny urazu są właściwie takie same, jak w przypadku naderwania lub naciągnięcia mięśnia dwugłowego uda, tylko odpowiednio nasilone. Tak ostra kontuzja może być efektem intensywnej aktywności bez rozgrzewki, zwłaszcza wśród osób nieuprawiających regularnie sportu, ale zdarza się także ludziom stosującym środki anaboliczne, które powodują szybki rozrost mięśni.
Mięsień dwugłowy uda – leczenie najczęstszych urazów
Kiedy przytrafi nam się którakolwiek z powyższych kontuzji, bardzo ważne jest szybkie działanie. Natychmiast należy przerwać aktywność i unikać ruchów, które powodują ból. Najlepiej też od razu zastosować pozycję przeciwobrzękową (unieść nogę), by poprawić odpływ krwi, oraz stosować zimne okłady.
W celu diagnozy lekarz może wykonać badanie USG (żeby ocenić rozległość urazu) oraz RTG (żeby wykluczyć złamanie, które może towarzyszyć poważniejszej kontuzji mięśnia).
W trudnych przypadkach zerwania mięśnia dwugłowego uda konieczna może okazać się operacja.
Przy lekkich kontuzjach, takich jak stłuczenie czy naciągnięcie mięśnia dwugłowego uda, leczenie skupia się na odpoczynku, ograniczeniu aktywności oraz farmakoterapii (leki przeciwbólowe i przeciwzapalne).
Leczenie zachowawcze urazów może być wspierane różnymi rodzajami zabiegów fizjoterapeutycznych, m.in.:
- laseroterapią (również wysokoenergetyczną), która rozgrzewa chorą tkankę i stymuluje jej regenerację,
- krioterapią miejscową, która uśmierza ból i pobudza krążenie,
- terapią ultradźwiękami o efekcie biostymulacyjnym, przeciwbólowym i przeciwzapalnym,
- magnetoterapią, działającą przeciwbólowo i przyspieszającą gojenie,
- kinezyterapią, skupiającą się na ćwiczeniach wzmacniających i rozciągających mięśnie,
- masażem, służącym wzmocnieniu uszkodzonego mięśnia.
-
48000.00 złLaser wysokoenergetyczny iLUX PLUS 10 W, 810nm + 980nm -
52000.00 złLaser wysokoenergetyczny iLUX PLUS 15 W, 810nm + 980nm -
4370.00 złAparat do ultradźwięków BARDOMED U1
Jednej z najbardziej skutecznych terapii w przypadku urazów uda poświęciliśmy odrębny artykuł: Urazy uda – leczenie laserem wysokoenergetycznym, a poniżej prezentujemy, jak wygląda taki zabieg:
Uwaga! Aparat prezentowany w filmie pochodzi z wcześniejszej serii Mectronic Medicale. W 2021 roku producent poszerzył ofertę, a także zmienił design oraz parametry aparatów, ale urządzenia umożliwiają osiągnięcie tych samych efektów terapeutycznych. W przypadku wątpliwości, prosimy o kontakt z naszymi doradcami.
Oczywiście – jak w przypadku każdej kontuzji, tak i po urazie uda bardzo ważna jest profilaktyka. Pacjent powinien przestrzegać zaleceń zarówno dotyczących okresu leczenia, jak i późniejszej aktywności, ponieważ kontuzje takie jak naciągnięty czy zerwany mięsień dwugłowy uda mają tendencję do nawracania. Dlatego rozgrzewka i unikanie przeciążeń treningowych jest tak ważne.
Ciekawi nas Twoja opinia, zostaw komentarz
Jeśli chcemy wrócić do treningów jak najszybciej to nie warto czekać na samoregeneracje, polecam udać sie do specjalisty, jakiegoś centrum i ułożyć dietę pod te regeneracje, rehabilitacje z ćwiczeniami i mieć na oku to jak sie wszystko układa. Jeśli Warszawa to tylko Sportslab, świetne centrum gdzie sawsze wracam do siebie po jakiś kontuzjach. Pozdrawiam i życze wszystkim dużo zdrowia!
Zgadzamy się – mamy do dyspozycji tak wiele skutecznych terapii, że nie warto czekać aż „problem sam się rozwiąże”. 🙂 Pozdrawiamy!
Do ciekawych wniosków prowadzi spojrzenie na kontuzję mięśnia dwugłowego uda od strony neurologii funkcjonalnej. Podczas sprintu dochodzi do dynamicznych skurczów mięśnia czworogłowego uda. W tym samym czasie występują rozkurcze mięśnia dwugłowego uda. Przy poprawnej biomechanice jednoczesne skurcze i rozkurcze tych dwóch antagonistycznych mięśni odbywają się w idealnej synchronizacji. Jeżeli jednak rozkurcz mięśnia dwugłowego się spóźnia, to powstaje konflikt mechaniczny, w którym na ogół przegrywa mięsień słabszy.
Zatem w celu zapobiegania kontuzjom „dwójki” należy w rehabilitacji i treningu położyć dużo większy akcent na poprawę synchronizacji neurologicznej.
Aspekt neurologicznej synchronizacji mięśni antagonistycznych jest również niezwykle ważny dla efektywności pracy mięśnia. Jeżeli mięsień antagonistyczny spóźnia się z rozkurczem, to stawia opór mięśniowi kurczącemu się. Zatem część potencjału mięśnia kurczącego się jest marnowana na „walkę” z mięśniem antagonistycznym. Poprawiając synchronizację neurologiczną mięśni eliminujemy ten konflikt, co prowadzi zwiększenia efektywnej siły i przyspieszenia reakcji mięśnia kurczącego się.
Idźmy tym torem myślenia dalej – synchronizacja neurologiczna mięśni ma również wpływ na stabilność stawu. Gdy mięśnie są ze sobą idealnie zsynchronizowane, to ruch w stawie jest stabilny i precyzyjny. Można to sobie wyobrazić myśląc o nowoczesnym samochodzie wyposażonym w aktywne zawieszenie sterowane przez centralny komputer. Jeżeli z jakichś względów system sterowania się popsuje i zawieszenie tylnej osi będzie opóźnione w reakcjach względem zawieszenia osi przedniej, to oczywistym jest, że taki pojazd będzie niestabilny.
Wniosek jest taki, że aby trwale wyeliminować ryzyko kontuzji mięśnia dwugłowego uda, a tak naprawdę kontuzji różnych innych mięśni, wskazane jest zastosowanie w rehabilitacji i treningu myślenia w duchu neurologii funkcjonalnej. Przekłada się to również na poprawę efektywnej siły, szybkości, stabilności i precyzji ruchu.